Chciałem opisać to jak najkrócej, ale tak aby nie pominąć wszystkich istotnych szczegółów. Wyszło jednak dosyć długo. Ale, do rzeczy, chronoligcznie:

Z żoną jestem 10 lat w związku, 7,5 po ślubie. Mamy dwoje dzieci. Na początku naszego związku, żona miała 2 kumpli jeszcze z dzieciństwa, którymi podobno nie musiałem się przejmować, ale nie podobało mi się, że np zapraszali ją do siebie na kawę czy do kina i nie pozwalałem jej na takie wyjścia, bo dla mnie przyjaźń damsko-męska w praktyce w zasadzie nie istnieje. I jak facet zaprasza kobietę do kina, na kawę, piwo itp, to jest to zaproszenie na randkę. Robiła mi awantury, że jestem chorobliwie zazdrosny, w końcu poszła na imprezę z tymi kolegami, biorąc mnie ze sobą. Tam były jakieś żarty, że jak mnie nie ma to jest bardziej otwarta, że następnym razem niech wpadnie beze mnie, będzie fajniej, i w końcu gdy już wychodziliśmy, to powiedziałem co o tych żartach sądzę, zrobiła się gęsta atmosfera, ale koledzy przestali żonę zapraszać gdziekolwiek. Potem sam miałem z nimi dobre relacje, byliśmy na naszych ślubach itd, ale faktem jest, że po tym jak się zaręczyliśmy koledzy totalnie zaprzestali się z nią kontaktować. Wydaje mi się, że oni zawsze liczyli na coś więcej i był to typowy friendzone, tylko żona nie dopuszczała takich scenariuszy do swojej głowy, a gdy już wiedzieli, że nie będzie odwrotu, że za mnie wyjdzie, to zaprzestali z nią kontaktu (poza zaproszeniami na śluby). Potem żona nie miała więcej męskich kolegów czy przyjaciół. Pracowała też z samymi kobietami i, wybaczcie seksizm, ale kobiety są wobec siebie często naprawdę paskudne i fałszywe. W końcu po iluś latach, narodzinach dzieci itd, moja żona zmagała się z depresją i zaburzeniami lękowymi. Poszła do psychiatry i na terapię, bierze nadal leki, terapię zakończyła po niecałym roku. Dużo stresu i złego samopoczucia miała w związku z toksyczną atmosferą w pracy (same baby skaczące sobie do gardeł) i w trakcie terapii, od września zeszłego roku zmieniła pracę. Tam poznała nowych ludzi, głównie kobiety, ale także jeden facet, z którym od razu się polubiła, opowiadała jaka beka z nim w pracy jest, jaki on jest głupi, ale zabawny itd. Generalnie zmiana pracy bardzo dobrze wpłynęła na jej samopoczucie, pomogło to jej zakończyć psychoterapię, widać było zmianę w jej nastroju itd. No tylko że wydaje mi się, że zamieniła teraputkę na tego kolegę. To czas spędzony z nim i rozmowy z nim były dla niej ucieczką od stresu związanego z pracą, być może też i z naszym małżeństwem czy rodzicielstwem. Zaczęła z nim pisać, coraz więcej i częściej. Już nie mieli kontaktu tylko w pracy, ale także po pracy, wieczorem przed snem, rano przed wstaniem z łóżka stukała z nim na whatsappie. weekendy, urlopy itd. Raz spotkała się z nim na kawę. Miałem lekkie ukłucie zazdrości, ale przecież ja w pracy też mam koleżanki (proporcje 4 kobiety na 1 mężczyznę) i zdarzało się czasem (od wielkiego dzwonu), że spotkałem się na kawę z koleżanką, z którą kiedyś pracowałem (z tym że zawsze w trójkę z jej mężem i nie utrzymywaliśmy kontaktu w międzyczasie, nie pisaliśmy ze sobą ani nie widzieliśmy się, bo już pracujemy w innych firmach). Nie mogłem więc jej przecież ograniczać i zabronić kontaktów z kolegą. Ale 2 tygodnie później żona miała imprezę firmową, na którą podobno nie chciało jej się iść. Ale szykowała się jak na randkę - ubrana była naprawdę seksownie - nie wyzywająco, z gustem i klasą, ale było to mega seksowne - pełny makijaż itd i w trakcie przygotowań pisała z nim. Nie ukrywała tego w ogóle, bo to przecież tylko kolega. On pisał że po drodze kupi jej wino, żeby się pospieszyła bo się spóźnia i on czeka. Wychodząc powiedziała, że wróci wcześnie, jeszcze jakiś kontakt sms-owy mieliśmy, ale po 22 przestała odpisywać. Pomyslałem że się po prostu dobrze bawi i może muzyka jej zagłusza dzwonek i wibracje, pewnie telefon ma w torebce, a torebka gdzieś tam se leży itd. Czekałem na nią do 1 w nocy i już ze zmęczenia poszedłem spać (miała niby wrócić wczesnie). Odpisała mi przed 2 w nocy że zaraz będzie, wróciła około 2 i powiedziała że w ogóle to z tej imprezy się zwinęła wczesniej bo była słaba muzyka i wylądowali na mieście w klubie. Myślałem że jakąś ekipą przenieśli się po prostu gdzie indziej bo było słabo, ale... ona pojechała tam tylko z nim, do klubu sobie potańczyć. Fakt że mi o tym od razu po powrocie powiedziała, świadczy raczej o tym, że nie chciała tego przede mną ukrywać, ale jednak nie poinformowała mnie wczesniej, nie pytała czy nie mam nic przeciwko... to oczywiście z jego inicjatywy wyszło, a ona na to przystała. Powiedziałem, ze zawsze to ja chciałem z nią pójść kiedyś na dancing, bo lubiliśmy sobie potańczyć na weselach, ale wesela w naszym otoczeniu się skończyły, więc trzeba było sobie samemu takie tańce zorganizować. Nie doszło to do skutku, bo żona zaszła w ciążę, potem drugą, a mając dzieci to już w ogóle nie szło. I jak powiedziałem wiesz ze zawsze mówiłem że chciałbym cię zabrać na tańce we dwoje, to ona odpowiedziała "ale mnie nigdy nie zaprosiłes". Że to moja wina wszystko? Że nie dałem jej tego, więc se poszła z kolega? wiedziała że dla mnie taniec to nie jest tylko taniec. Taniec zbliża, to jest kontakt wzrokowy, fizyczny, ruch ciała, wyzwala hormony i emocje. Dla mnie pójście z kimś na tańce to najzwyczajniej w świecie randka. Tym bardziej jak widziałem jak się stroiła przed wyjściem i z nim pisała. Ona twierdzi że tańczyła z nim jak z wujkiem na weselu czy coś. Nie kupuję tego kompletnie. Chcieli potańczyć - mieli imprezę firmową. A jednak wymknęli się z niej wcześniej i poszli we dwoje w miejsce gdzie nikt znajomy ich nie zobaczy. Nie zasnałem już tamtej nocy, nie odzywałem się do niej następnego dnia. Przepraszała, płakała, żałowała. Następnego dnia porozmawialiśmy o tym, zapewniała że nie przekroczyli żadnych granic (przekroczeniem granicy było jego zaproszenie, kolejnym przekroczeniem było przyjęcie tej propozycji a jeszcze kolejnym nie poinformowanie mnie choćby ze względów bezpieczeństwa, nie wspominając o tym, że wypadałoby spytać co ja na to). Kolega od razu po wyjściu z klubu mówił że musza zdjąć opaski klubowe by nikt się nie dowiedział - znaczy nie miał czystych intencji, nie zamierzał powiedzieć swojej żonie... Moja jednak od razu zaznaczyła że mi się przyzna. Powiedziałem, że chciałbym aby ograniczyła z nim kontakt tylko do pracy, żeby z nim nie pisała po pracy ani przed, w weekendy czy na urlopie. Powiedziała że to zrobi, ale... zobaczyłem że jeszcze więcej z nim pisze. Pilnowała telefonu jak nigdy dotąd. Brała go do łazienki, toalety, chowała gdy się zbliżałem, nie dopuszczała możliwości abym dostrzegl z kim i co pisze. Po tygodniu udało mi się sprawdzić wiadomości. Przejrzałem wiadomości z tego tygodnia - nie zagladałem co było wczesniej. Nie było tam wyznań, były za to zwierzenia że "stary z nią nie chce rozmawiać", że ona żałuje, że źle się z tym czuje, ale oprócz tego były też żarty na moj temat, głównie z jego strony. Ona nie reagowała. Śmiał się z tego jak powiedziała że chce mu postawić granice. Śmiał się, że przecież jej nawet za tyłek nie złapał, jakby złapanie za tyłek to nie było nic wielkiego. Poza tym, relacjonowała mu całe swoje życie. Zdjęcia posiłków, zdjęcia gdzie jest, gdy wyszła na rower, to były żarciki żeby ćwiczyła kondycję żeby nastepnym razem dłużej z nim wytrzymała na parkiecie. Kolejne zaproszenia na kawkę - tym razem odmawiała. Pisała że po pracy zmęczona idzie na drzemkę. Po drzemce od razu pisze że wstała - nie relacjonowała tych rzeczy mi w ogóle, kiedy np ja byłem w pracy. Przez ten tydzień miała z nim tyle kontaktu, jakby była z nim a nie ze mną. Gdy przez pare godzin nie pisali (spędzała czas ze mną), pytał czemu się nie odzywa, jakby tęsknił. Potem jeszcze pojechał na urlop, widziałem znów że z nim pisze, znów zajrzałem jej w telefon. Wysyłał jej zdjęcia i filmiki z basenu jak pływa/nurkuje w kąpielówkach. Ona też sobie ze mnie zażartowała tego samego dnia, a on znowu nawiązywał do łapania za tyłek. Jakiś czas później znów w ten telefon zajrzałem na chwilę, nie minęła minuta jak znowu pisał jej o łapaniu za tyłek. W koncu wybuchłem, gdy w piątkowy wieczór o 22 próbowałem z żoną spędzić jakoś czas, pogadać, włączyć film, pytałem czy ma ochotę coś zjeść bo nic nie jadła od powrotu z pracy. chciałem się nią zająć i zorganizować jakoś czas na tyle na ile się dało, bo chciałem poprawić jakość naszej relacji. A ona... pisała z nim, z takim zaangażowaniem, ze olewała mnie i wszystko co się działo wokół. Tak intensywnie pisała, z takim błyskiem w oczach, z uśmiechem na twarzy, jak zaczarowana, że zobaczyłem ją dokładnie taką jaką sobie wyobrażałem gdy z nią pisałem jak się poznawaliśmy. DOKŁADNIE tak sobie wyobrażałem jej wyraz twarzy gdy non stop ze sobą pisaliśmy na samym początku związku. Powiedziałem żonie że tego już za wiele, że spędza czas z nim a nie ze mną. Że on ciągle jest w jej myślach, bo ciągle z nim pisze, jak coś zobaczy to mu wysyła, przyznałem że sprawdzałem jej telefon i wiem że relacjonuje mu całe życie, że wiem o zdjęciach w kąpielóweczkach, o żarcikach ze mnie, o tekstach o łapaniu za tyłek (że to jest argument za tym, że do niczego nie doszło, bo nawet za tyłek nie złapał, a mógł. Że wg mnie gość na nią leci i chce czegoś więcej, a ona dając mu swoją uwagę tylko to pogłębia. Że czuję się zdradzony, że ona woli jego niż mnie. Że woli z nim pisać niż spędzić ze mną wieczór. Że w nocy nie mogę spać, bo ciągle mi to dudni w głowie. Że przyśniło mi się, że się przyznała że z nim sypia. Ona twierdzi, że to tylko kolega, ale ze jest dla niej wazny bo jest dla niej ucieczką od stresu i ciężkich sytuacji w pracy, że to taki jej bezpieczny przystanek w pracy, że to dla niej wsparcie. Powiedziałem, że wg mnie to wszystko zmierza w bardzo złym kierunku, a wsparcie przede wszystkim powinna mieć we mnie, a nie w jakimś koledze. I spytałem co by było, gdybym to ja miał taką relację z koleżanką. Gdybym koleżacne relacjonował całe zycie, żartował se z żony, poszedłbym z nią na imprezę potańczyć we dwoje do 2 w nocy i powiedziałym żonie dopiero po fakcie, gdybym wolał z nią pisać niż spędzać czas z żoną. Powiedziała że dostałbym w twarz. Dlaczego więc ona pozwala sobie na to samo? Impreza miała miejsce 7 marca (dzień przed dniem kobiet, nie dostała żadnych kwiatów na dizeń kobiet ode mnie, tak gwoli jasności), od tamtej pory większość dnia myślę ciągle o tym. Nadal pisze z tym kolegą, temat wraca jak bumerang, co 2 tygodnie nie wytrzymuję i znowu zaczynam z nią o tym rozmawiać. Przedstawiam jej swoje obawy. Ona na początku po każdej takiej rozmowie przyznawała mi rację, ze miedy przyjaźnią a miłością jest cieńka granica i że postanowiła ograniczyć z nim kontakt, po czym wcale tego nie robi. Przestałem zaglądać w jej telefon, żeby nie znaleźć tam więcej bólu i smutku. Czasem opowiada o nim i mam wrażenie że specjalnie na siłę dodaje "ten debil/głupek/dzban" itp, jakby na siłę chciała podkreślić przy mnie że on nic dla niej nie znaczy. A ja mam wrażenie że to działa odwrotnie, że ona tylko w ten sposób próbuje ukryć to, ze jest dla niej ważny. W którymś momencie powiedziałem że musi wybrać - albo on albo ja. Bo jeśli wie, że ta relacja mnie wpędza w zakłopotanie (zacząłem chodzić do psychologa, wg terapeutki mam, póki co łagodną, ale jednak depresję), że czuje że ta relacja jest zagrożeniem dla naszego małżeństwa, a nic z tym nie robi i tłumaczy się tym, że on dla niej nic nie znaczy, że to tylko kolega, że on jej nie kręci i nie jest dla niej atrakcyjny, to jednak trochę wybiera relację z nim ponad moje uczucia. Przy ostatniej kłótni o to, że miała sen o zabarwieniu erotycznym i mu opowiedziała go i on potem jeszcze "dla żartu" nawiązywał do niego tak jakby prosił ją o seks (no strasznie śmieszne, zwłaszcza w kontekście całej sytuacji), przyznała że będzie dalej szukać w nim wsparcia, bo nie ma go u mnie i że podbudowuje jej to samoocenę, kiedy wie że podoba się koledze i kolega jej powie że ładnie wygląda. Powiedziałem że jeśli nie chce iść na terapię par (nie raz proponowałem i to już dawno, bo różne kryzysy u nas bywały, ale nigdy taki), nie zamierza liczyć się z moimi uczuciami i dalej będzie z nim pisać, mając świadomość że ona mu się podoba i gość może chcieć czegoś więcej (moim zdaniem to jest na 1000% pewne że chce, ale ona to wypiera bo on przecież ma żonę i dzieci) to lepiej się rozwiedźmy, bo ten związek tego nie przetrwa, jeśli nic z tym nie zrobi. Na codzień żyjemy "normalnie", uprawiamy seks, ostatnio nawet często, ale we mnie to ciągle siedzi, ciągle wracam do tego tematu, mówię jej, ze poczułem się emocjonalnie zdradzony i że to nie jest w porządku, że oczekuję nadal że przestanie z nim pisać, ale ona dalej wraca do punktu wyjścia. Do terapii na razie nie doszło, choć ciągle to proponuję, więc podsyłam jej podcasty psychologów, mówiące o tym, że przyjaźń z osobą drugiej płci będąc w związku może stanowić zagrożenie i nie można tego ignorować, ale oczywiście ich nie słuchała i pewnie nie posłucha. Wczoraj wysłałem jej świetny podcast Agi Rogali na ten temat, to tylko się wkurzyła że znowu otwieram ten temat. Ostatnio znowu mnie korci wziąć jej telefon i sprawdzić wiadomości...
Zbyt wiele historii przeczytałem na tym forum, które zaczynają się od "tylko kolegi/koleżanki z pracy", żeby ten temat puścić w niepamięć. Póki ona otwarcie utrzymuje z nim kontakt i nie liczy się z moimi uczuciami w tej kwestii, między nami nigdy nie będzie normalnie...

Żona twierdzi, że jestem patologicznie zazdrosny, chcę ją kontrolować i ograniczać. Moja psycholog powiedziała z kolei, że moja reakcja jest w pełni uzasadniona i że cała ta sytuacja nie jest w porządku z jej strony. Wyszło chaotycznie, mam nadzieję że na tyle, żeby dało się zrozumieć wszystko co się działo.